Vragen, antwoorden en gecompliceerde gedachtes.
Posted on | June 16, 2013 | 5 Comments
Lieve iedereen die dit leest,
Het was een nacht vol vragen, vragen en antwoorden en oplossingen voor gecompliceerde gedachtes. Dingen als, of ik eigenlijk wel door had, hoe mooi mijn ogen zijn? En of ik écht geen Vodka wilde. “Nee gast, ik drink nooit Vodka, zelfs niet door dat rietje dat je steeds voor mijn neus houdt”. En of ik dan vervolgens vijf tellen later toch niet ineens wel een Vodka wilde. “Nee gast ik drink nog steeds geen Vodka, echt niet, ook niet door dat rietje!” Het leek verdikkie net alsof mijn platenspeler oversloeg, lazen jullie dat ook?
We vervolgden onze weg door de nacht waarbij de volgende vraag was of ik omhoog wilde of naar beneden, maak er van wat je wilt maar meer dan dat was het niet. En ik kon ook niet kiezen, ik wilde er eigenlijk het liefst gewoon dwars doorheen tot het midden van de dansvloer. En als je dan midden op de dansvloer staat krijg je ineens een nieuwe vraag aangereikt zoals, wat voor dier zou mijn vriendinnetje eigenlijk zijn als ze in de dierentuin zou wonen? Dit interessante vraagstuk kwam van een jongeman die zichzelf zag een Zilverrug. Terwijl hij zichzelf omschreef als een Zilverrug duwde hij zijn enorme bierbuik nog een beetje verder naar voren om zijn opmerking kracht bij te zetten, sloeg hij op zijn borst en riep “Im the greatest! Im the greatest!”. Ik zag de vergelijking meteen en kreeg vervolgens een gratis ontnuchtering, want kende mijn leven eigenlijk meer hoogtepunten of dieptepunten? Dat was de slotvraag van de Zilverrug, wat mij voor een Zilverrug nogal zware materie leek, maar dat terzijde. Ik ben van mening dat, waar het hart vol van is de mond van overstroomt. Deze jongeman was duidelijk in twijfel over de balans tussen de hoogtepunten en dieptepunten in zijn leven. Ik vertelde hem dat het allemaal wel weer goed kwam, iets minder bier leek mij de oplossing van het laatste vraagstuk. Want met minder buik bereik je naar mijn mening ongetwijfeld meer hoogtepunten en minder dieptepunten maar dat laatste niet met hulp van ons. Wij moesten verder met ons rad van Fortuin vol vragen waardoor onze avond steeds maar door bleef draaien zodat het uiteindelijk voelde alsof we toch nog naar de Harlem shuffle waren geweest.
De avond bevatte veel vragen die soms alleen waren te beantwoorden door te verhuizen van kroeg, of wel van onder naar boven of andersom. Verhuizingen die ontstonden door oneerbare voorstellen waarbij het woord gang en bang in dezelfde context werden gebruikt. Dat terwijl ik slechts demonstreerde aan mijn vriendinnetje hoe je zo snel mogelijk een groep aanbidders verzamelde. Het werkte overduidelijk, anders kregen we geen gang en bang aanbiedingen maar het meest oneerbiedige van dit voorstel was dat het natuurlijk weer aan mijn niet vrijgezellig vriendinnetje werd gevraagd. Is ze echt niet vrijgezel? Alles kan kapot toch? “Was dat een retorische vraag? Nee gast natuurlijk kan niet alles kapot en pas op, wees gewaarschuwd, er is kans op Storm!” Waarbij ik wederom gebruik maak van spreekwoordelijke woorden die alleen een hand vol mensen begrijpen. Ik hou van onduidelijke dingen en er zit maar één ding op, je erbij neer te leggen.
De laatste vraag die me bij is gebleven was of ik echt overal goed in ben? Aangezien ik ook al zo goed ben in zoenen, moest dat haast wel zo zijn. (Niet mijn woorden) Mijn ego groeide gestaag maar mijn antwoord was, “nee ik ben niet overal goed in, ik ben namelijk heel erg slecht in wiskunde.” Ging mijn conversatie zojuist echt van zoenen naar wiskunde? Ja natuurlijk ging mijn conversatie van zoenen naar wiskunde, we hebben het hier wel over mij! Diezelfde persoon die dit nu schrijft en daarbij een conversatie met zichzelf lijkt te voeren over zoenen en wiskunde. Het niveau daalt met de minuut maar dat mag, ik heb op het punt van deze conversatie toch bijna een gehele fles wijn weggewerkt wat het niveau van conversatie soms een stuk interessanter maakt maar niet persé intelligenter.
En zo, mijn lieve loglezertjes ben je wederom mee geweest op een behoorlijke vreemde reis door de nacht die ook wel de boeken in gaat als duizend en één sprookjes nacht vol Arabieren. En als iemand je ooit verteld dat het tien minuten duurde voordat ik mijn rechter oordopje weer uit mijn oor had gevist met notabene een haarschuifje, dan ontken ik dat stellig. Ik heb immers net mijn EHBO diploma gehaald en je mag heus geen hulpmiddelen in je oor steken om obstructies te verwijderen, dat weet iedereen. En als iemand vervolgens verteld dat mijn vriendinnetje wijn in mijn gezicht gooide omdat ik mijn glas geheel onbedoeld over haar jurkje deponeerde, ontken ik dat natuurlijk ook. En die blauwe plekken en afgebroken tanden die hadden kunnen zijn, die weet ik ook zeker niet te verklaren als iemand er naar vraagt. Het was echter wel het vraagstuk over de dierentuin die bleef hangen na al deze nieuwe avonturen van de nacht en op de fiets terug naar huis leek mijn vriendinnetje precies goed te zijn als Zeepaardje en had ikzelf ineens intens veel zin in een gegrild broodje kaas. Wat de perfecte afsluiter van de nacht was geweest, ware het niet dat ik daarvoor eerst bij de bakker had moeten inbreken.
Liefs van KeekStarBucks.
Shakira doet het niet voor me.
Posted on | June 15, 2013 | 2 Comments
Wat doe je als je de dertig bent gepasseerd, in het verleden mode fotograaf ben geweest, heel trots bent op het feit dat je één van de huidige Victoria Secret modellen in je portfolio hebt van toen ze nog veertien was en nu met vervroegd Apple pensioen bent. En als je de komende drie jaar niet hoeft te werken omdat je er anders 600 euro per maand op achteruit gaat, wat een logica is die ik nog steeds niet begrijp want vriend dan kom je volgens mij toch vrij snel in de bijstand. Maar wat doe je dan als je de hele nacht met Shakira hebt staan dansen niet wetend dat het Shakira was, je slechts irriterend aan haar snelle heupgewieg. Ja en wat doe je dan als je haar vijf jaar later tegenkomt in Miami en ze je herkent en vervolgens uitnodigt op haar verjaardagsfeest waar je blijkbaar je eigen drankjes moet betalen. Misschien is dat gebruikelijk op verjaardagsfeestjes in Miami, het zou natuurlijk kunnen. Je hebt blijkbaar zo’n indruk achter gelaten dat Shakira haar eerste kind naar je vernoemt heeft! Wat natuurlijk het perfecte kroegverhaal is om meisjes mee te versieren waarvan je denkt dat ze samen dertig zijn omdat ze staan te giechelen. Dus dat doe je dan, logisch wel, precies wat ik ook zou doen. Maar first of all, meisjes giechelen nou eenmaal, ook meisjes van boven de vijftien. We giechelen wat af! Wat overigens naar mijn mening een behoorlijk dom woord is, giechelen. Bijna net zo dom als het woord neuken, wat je toch echt in dezelfde zin gebruikt hebt als de naam Shakira.
En second, je was me al kwijt bij het stuk over het gewoon dood laten gaan van de kindjes in Afrika, toen je vervolgens ook nog op een hondje wilde gaan staan was je me helemaal kwijt. Desalnietemin heb ik mijn best gedaan je conversatie te verwerken in deze behoorlijk fantasievolle log, voor deze ene keer niet mijn fantasie maar de fantasie van een ergens in de dertig gepensioneerde jongeman die zichzelf voor zijn volgende pensioen van het leven gaat beroven omdat je als je vijfenzestig bent, schijnbaar een seniel oud mannetje bent dat in zijn broek plast. Of zou hij ons toekomstige pensioen bedoelen, die waar onze generatie door moet werken tot hun negentigste. Dan snap ik het seniel oud mannetje dat in zijn broek plast gedeelte beter want ik ben er toch vrij zeker van dat mijn vader over zes jaar nog steeds de hippe zeebonk is die hij nu is.
Third, het was een slimme zet om naar het toilet te gaan en vervolgens rechtsaf te slaan, ik weet dat ik heel erg geïnteresseerd over kan komen op de meest sarcastische manier. Dat heet gezond verstand, sommige mensen bezitten dat van nature. En als je me kwijt raakt dan raak je me kwijt, ookal kan ik nog lachen op precies de juiste momenten. Ik vond het de moeite waard want kijk toch eens wat voor inspiratie ik heb opgedaan. Zelfs als het allemaal waar is, wat natuurlijk heel goed zou kunnen, zelfs dat stuk over die multimiljonair en je commentaar op Nederlands lelijkste mode goeroe, zelfs dan. Nee sorrie zelfs dan geloof ik je niet maar bedankt voor de inspiratie.
De halfzoete tevens half bitterre nasmaak.
Posted on | June 9, 2013 | 1 Comment
Lieve iedereen die dit leest,
De halfzoete tevens half bitterre nasmaak van de wijn ligt nog op het puntje van mijn tong terwijl ik de herinneringen een nieuw plekje geef in één van mijn verse koffiefilters. Het sneeuwbal effect bleek een feitelijk voorkomend ding wat werd veroorzaakt door recentelijke gebeurtenissen. Evenals het feit dat je zodra je een vriend hebt veel interessanter bent voor de mannen. Want terwijl ik onbedoeld niet vrijgezelle mannen aan de haak sla kampt mijn vriendinnetje met mannen die beweren dat, als je ergens woont dat niet bestaat, je dus niet bestaat. Ding is, zelfs met alcohol in mijn systeem weet ik vrij zeker dat ondanks dat je iets niet kent, dat dat niet wil zeggen dat het ook niet bestaat. Helemaal niet als die zogenaamd niet bestaande dingen feitelijk aangegeven staan in de Atlas. Vriendje van mijn vriendinnetje woont in geen-idee-waar-dat-ligt-precies-dorp en vriendinnetje had te maken met een vrij koppig geval van onophoudelijke manneritis irritantitis. Hij was zelfs nog koppiger dan de wannabe gangsters die graag met ons wilde dansen, wat vast niet veel met dansen te maken had. De wannabe ganster die het voortouw nam was zelfs bereid om er geld voor te betalen wat ons (mede door mijn flapuitheid) promoveerde tot “professionele danseressen”. Dat heb ik dan nog netjes omschreven en we voelden ons niet eens gevleid maar er ging een alarmbelletje boven ons hoofd af. Mijn nadrukkelijke nee die daarop volgde was wel het afdruipen waard wat ons toch minstens een rustmoment van twee minuten bezorgde.
Ja de herinneringen druppelen inmiddels gestaag weer binnen en ik begin me dingen af te vragen, zoals waarom ik eigenlijk een bult op mijn achterhoofd heb? En sloeg ik ook een glas wijn uit de handen van vriendinnetje? Moesten we daarna huilen van het lachen omdat de situatie erom vroeg? En wie verzint het nou om een plankje op hoofdhoogte aan de muur te spijkeren. Wat overigens de bult op mijn achterhoofd verklaart. Zouden reuzen echt bestaan en het als voetenbankje zijn bedoeld? Mijn hoofd klopt met gestaag tempo maar mijn nachtelijk turks broodje met gesmolten kaas heeft in elk geval zijn werk goed gedaan. Toen ik een paar uur geleden eindelijk in mijn bed kroop onder mijn drie dekens met mijn hoofd op één van mijn zeven kussens stopte de wereld met draaien, of stopte ik zelf met draaien? In elk geval sliep ik als een roos, en was mijn naam koos droomloos.
Ik danste in mijn droomloze droom niet voor geld, ik danste zoals we de hele avond dansden. Zoals ik per ongeluk geheel onbedoeld met mijn heupen stond te wiegen op een vaag salsa nummer. Geloof me, ik kan best goed dansen maar als het op mijn heupen aankomt ben ik nogal grappig. En terwijl ik dezelfde move deed, die ik thuis wel eens doe als ik heel vrolijk ben, stond er een behoorlijk mooie jongen naar me te kijken. Hij schoot spontaan in de lach en ik dook achter vriendinnetje. Schaamteloos door het leven gaan is nooit één van mijn sterkste punten geweest en toen hij maar bleef kijken en lachen trok ik mijn brutale schoenen aan en vroeg “waarom?” Hij antwoordde lachend en zei “Je bent echt een hele mooie meid! Helemaal als je lacht, stop nooit met lachen!”. Ik reageerde als een klein kind wat een lief klein pluizig konijntje voor haar neus krijgt. Zulk ego strelend commentaar van een mooie jongen is altijd welkom. En dat hele “stop nooit met lachen” is ook geen probleem want laat ik nou toevallig echt de hele tijd lachen als ik dans. Natuurlijk, ik weet heus wel hoe ik moet vissen hoor. En dat deed ik, vissen. En ik weet niet precies hoe oud ik gisteravond was, volgens mij varieerde dat ergens tussen twee ronde getallen maar dat deed er ook niet toe want ik probeer mezelf een nieuw levensmotto aan te praten waar al mijn vrijgezellige vriendinnen naar leven. Daar voel je namelijk niks van.
Bij deze heb ik mezelf onderschat en staat me volgende week wellicht een nieuw avontuur te beleven. Ik ga dat heupen gedans van me nog wat uitdiepen, wie weet word ik er nog goed in. En als er volgende week nou weer een vrij koppig geval van ontophoudelijke manneritis irritantitis in de buurt blijft hangen van mijn niet vrijgezellig vriendinnetje dan gaat het misschien wel Stormen. Kijk, daar word ik nou vrolijk van, spreekwoordelijke boodschappen in een blog die maar twee of drie mensen op de planeet begrijpen. En met die woorden, mijn lieve logland lezertjes, sluit ik dit wederom goed geslaagde weekend weer af.
Liefs van KeekStarbucks.
In de bureaucratische achtbaan.
Posted on | June 9, 2013 | 6 Comments
Waarom schrijf je niet over alles wat je nu tegenkomt, wat je frustreert. Dan heeft ze het over het extreem hoge frustratie gehalte wat ontstaat door de bureaucratische romslomp van Nederland. Ze snapt het niet, dat zegt ze wel vaker bij voorbaat, “Ik snap het niet”. Over iets wat ik dan de helft van de tijd zelf ook niet snap. Of iets wat zo voor de hand liggend is, dat uit die ene zin blijkt dat ze niet verder keek dan haar neus lang is. Dat is dan ongeveer hetzelfde als heel hard “auw” roepen terwijl iets geen pijn doet. Soms flappen dingen er gewoon uit, dingen als fuck en k u t enzo dit soort dingen roepen we vaak als reactie op een heftige emotie. Over emotie gesproken, frustratie dus. Ik ben gemaakt in NL, heb het volgens velen goed in NL, alles kan in NL. Nou álles kan behalve snel terug aan het werk. Álles kan behalve zelf dingen ondernemen met betrekking tot de toekomst. Álles kan, behalve dan dat ene formuliertje inleveren waarbij je van balie één naar balie twee moet en van balie twee moet bellen met de servicedesk en van de servicedesk terug moet naar balie één. Álles kan dan wel, maar het gaat ongeveer net zo sloom als een slak die geen haast heeft. Tijd is geld? Geen wonder dat we in de crisis zitten met deze mentaliteit van sloomheid en moeilijkheid en fuck! Dit irriteert net zo erg als zand tussen je billen en er is in dit geval helemaal niks aan te doen behalve geduldig je bureaucratisch opgelegde straf uitzitten. Zand kun je tenminste nog afspoelen, maar de bureaucratie? Breek me de bek niet open.
Breek me de bek wel open? Nou vooruit, laten we dan maar beginnen met te zeggen dat ik heel goed weet wat ik wil. Het kwam in April ineens in mijn hoofd om gastouder te worden. Als zelfstandige waardoor ik mijn eigen tarieven bepaal en geen bepaalde personen meer in mijn leven heb die in momentopnames hun mening vaststellen. En als ik iets wil dan ga ik daarvoor. Althans in dit soort dingen, want bepaalde dingen in mijn leven bekijk ik nog steeds liever vanuit een boom op veilige hoogte.
Ik zocht uit wat er moest gebeuren, haalde mijn EHBO certificaat, zocht contact met gastbureaus, vraagouders, de Kamer van Koophandel. Bij de Kamer van Koophandel werd ik terug gefloten want als ik verder ging met mijn toekomst dan verviel mijn recht op uitkering. Ik belde vervolgens het UWV om te vragen of ze me alvast verder konden helpen, zodat ik zo snel mogelijk aan de slag kon. “Nou mevrouw, dat doen we niet want u heeft nog geen uitkering.” Mijn reactie was dat ik bijna steil achterover sloeg en ik reageerde vol verbazing, “Dus jullie wachten eerst tot ik werkloos ben en dan pas helpen jullie me?” Hoe krom is die constructie? Waarbij iemand die zo gewillig is om op eigen houtje rond te komen en dan vervolgens geen recht van spreken heeft totdat die persoon afhankelijk is van de overheid? “Ja mevrouw, bij ons worden ook mensen ontslagen, we hebben niet genoeg mensen om ons daar ook mee bezig te houden!” En op dat soort opmerkingen zit natuurlijk niemand op te wachten, ik niet met mijn ontslag in zicht en die mevrouw waarschijnlijk ook niet maar waar het hart vol van is stroomt de mond van over.
Er werd me uiteindelijk nadrukkelijk verzocht om te wachten met het ondernemen van stappen totdat ik een workshop voor zelfstandig ondernemer had gevolgd bij het UWV. Zenuwachtig en lichtelijk gefrustreerd ging ik naar deze workshop en vroeg ik een meneer met cowboy schoenen daar het hemd van zijn lijf. Wat natuurlijk weer tot frustraties leidde bij de mensen om me heen. Nou mensen, I don’t give a fuck. Je kunt maar beter alles vragen wat je wilt weten, zelfs al vraag je het drie keer. Ik heb ongeveer twaalf personen die allemaal hebben gehoord dat je je best mag inschrijven bij de Kamer van Koophandel want dat ziet het UWV niet als werken. En met dat nieuws ging ik op weg, in een totale staat van over enthousiasme denderde ik de Kamer van Koophandel binnen en schreef ik me in. Dankuwel Nederland en zijn bureaucratie, want dankzij u loop ik de komende weken te stressen als een gek om op hoop van zegen de boel op tijd rond te krijgen, zodat ik aan het werk kan. En bedankt gemeente Haarlem en gemeente Amsterdam voor de leges die jullie vragen om je te registreren in het register voor kinderopvang. Het geeft niet dat dat mijn gehele vakantiegeld bedraagt waar ik het afgelopen jaar zo hard voor heb gewerkt. En dat het ongeveer, pak hem beet, tien weken duurt om de registratie te behandelen en goed te keuren dat neem ik ook wel voor lief.
Want puntje bij paaltje, ik krijg geld om mijn huur te betalen en heb in september een hoop nieuwe avonturen in het verschiet. En u mag best weten lief Nederland en zijn bureaucratie, dat ik meer geduld, discipline en doorzettingsvermogen heb dan de gemiddelde Nederlander, én dat ik (zij het soms met een omweg) altijd uit kom op mijn punt van bestemming. Ik blijf heus niet de hele middag in dezelfde winkelstraat hangen uit angst dat ik de paal uit het oog verlies waar ik later weer opgepikt zou worden. Nee, die paal blijft wel staan, ik ga in de tussentijd even op avontuur.
Van de hak op de tak op de hak.
Posted on | June 6, 2013 | No Comments
“Het gaat je goed!” Werd er tegen me gezegd, een week of drie geleden . Nou, het gaat me zeker goed! Ik doe mijn ding, heb het druk en doe mijn ding en heb ergens het gevoel dat ik meer vrije tijd moet nemen want ik heb haast geen tijd voor de zon. De zon is een keiharde comeback aan het maken en ik ook, dus ik ben wel van plan vele van mijn toekomstige uren te gaan spenderen samen met de zon. Of onder de zon, genietend van de zon en wellicht met enige regelmaat denkend aan de zon. Met geen woorden spreken we ooit over regen of wind, over nare tijden dat iedereen op zijn laatste restje energie leefde en dacht dat de zon voor altijd was verdwenen. Alles is vergeven en vergeten zolang ze blijft, de zon.
Inmiddels zit ik alweer uren te hangen met een doel, het doel is Parijs waarvan de vliegtickets ernaar toe inmiddels bijna uit mijn zak branden van verlangen. Hoewel ik ook graag weer alleen was gegaan ga ik nu samen met nog zo’n levensgenieter.
Recht voor me zit op dit huidige moment Smoby de speelgoedauto. Hij kijkt me strak aan met zijn plastic ogen en wil waarschijnlijk ook met zijn plastic wielen door Parijs crossen. Alsof ik dit hardop schreef maar dat is niet zo. Smoby mag wel mee, wellicht neemt hij mijn scharrel van afgelopen weekend mee op de achterbank. Ik zit dan (bijna) aan het stuur, grootse plannen heb ik achter het stuur, nu maar hopen dat alles tot zijn recht gaat komen. Mijn recht tot het behalen van mijn rijbewijs en mijn recht op iemand zijn aanrecht. En van de hak spring ik dan op de tak en ben ik moe maar de tv staat in de kast. Het is niet anders, morgen weer in de zon. Alsof het niets is, heerlijk helder Heineken of wijn. Ik lust namelijk geen bier.
Je moet niet dronken dat ik denken ben.
Posted on | June 2, 2013 | 2 Comments
Lieve iedereen die dit leest,
Langzaam druppelen de herinneringen van gisteravond mijn hoofd binnen. Zo realiseerde ik me net dat ik op de toiletten van het Patronaat een reuze vliegtuig heb gevouwen van de mei concertagenda die op de wc deur hing. Gewoon een random herinnering tijdens het kammen van mijn haar. Wat zou er gebeurd zijn met mijn vliegtuig? Zou hij weg gevlogen zijn? En wat is er gebeurd met die leuke jongen die voor het gemak even vergat dat hij een vriendin had? En waarom krijg ik altijd zo’n hoofdpijn na het drinken van goedkope wijn? Stond ik echt bovenop een tafel? En moest ik echt op mijn tenen staan om.. Haha! Ik beroep me hier op zwijgplicht onder het motto “ik was zo dronken dat ik niet wist wat ik deed!”. Laat ik nou ook lid zijn van de ik-geloof-mensen-die-zeggen-dat-ze-niet-weten-wat-ze-hebben-gedaan-omdat-ze-dronken-waren-niet club, dus ten alle tijde ben ik open en eerlijk over de avond ervoor. Echter beroep ik me hierbij toch op zwijgplicht onder het motto “ik was zo dronken dat ik niet wist wat ik deed!”. Ik ben zelfs zo dronken (ja nog steeds, natuurlijk) dat ik dat twee keer heb getypt.
En aan die jongen die ik chagrijnig noemde, je was ook wel behoorlijk chagrijnig hoor. Maar daarna lachte je wel heel lief toen je mijn vriendinnetje probeerde te versieren met een salsa dans. Of was het de Merengue? Wat een afknapper hè, dat ze al een vriend had. Laten we voortaan invoeren dat iedereen die vrijgezel is het woord op zijn voorhoofd heeft staan. Zou voor mij ook niet verkeerd zijn, haha. Maar ik vond je daarna dus niet meer chagrijnig hè, je was best gezellig als buurman op de dansvloer.
Over de dansvloer gesproken, misschien handig als jullie niet allemaal de Cola Berenburg over de dansvloer verspreiden, het heeft met een uur gekost om naar huis te lopen omdat mijn Converse gympen als zuignappen aan de straat geplakt zaten bij elke stap die ik zette. Mijn nachtelijke snack maakte alles weer goed door een lekker stuk kwarktaart te zijn waarvan ik mezelf volledig had onthouden tot half vijf vannacht. Ik ben trots op mezelf, of ik was trots tot ik vanmorgen nog een stuk nam als ontbijt. Dat was niet zo’n gezond ontbijt hè! Maar ik maak het weer goed door zo met mijn plakkerige Converse gympen op de fiets te stappen en naar Schiphol te fietsen. Dan kan ik mijn vriendinnetje uit Noorwegen, die in een ander tijdperk is geboren, mee terug nemen in mijn mandje. Want die komt zo terug en ondanks dat ik heel goed weet wat ik gisteren allemaal heb gedaan, en dat ik een behoorlijke mate van hoofdpijn heb ben ik blijer dan bobo toen hij nieuwe rode gymschoenen kreeg van zijn moeder!
Je leest het, het was vannacht dus gezellig, met een hoge epicness factor. Volgende week weer? Hopen dat ik dan niet weer mijn ingewikkelde relatie status op Facebook waar maak. *Ligt in deuk* Oh en hoe oud was ik ook alweer? Onder het motto “je bent zo oud als je je voelt” kom ik niet heel erg ver vandaag.
Liefs van KeekStarBucks.
Dag negentwintig met Michael Prins spenderen.
Posted on | May 29, 2013 | No Comments
Dag achtentwintig, happy birthday to me.
Posted on | May 28, 2013 | 3 Comments
Ga je nog een logje schrijven? Vroeg mijn nichtje gisteren, en ik was al wel begonnen aan een logje maar niet aan dit logje. Ik wil geen logje schrijven over mijn verjaardag. Ik haat verjaardagen ze bezorgen me een maand van te voren al verwarring en ik weet nooit wat ik ermee moet. Dus ik vier het half of ik vier het niet, of ik vier gewoon iets randoms. Het enige voordeel aan jarig zijn is een kadootje maar ook dat kunnen we afschaffen. Bij deze, dit was het laatste jaar voor kadootjes, ik schaf ze af. Tenzij ze natuurlijk random zijn, random kadootjes mogen altijd. En verder, je bent zo oud als je je voelt, meer wil ik er niet over kwijt.
Dag zevenentwintig, under pressure.
Posted on | May 27, 2013 | No Comments
Dag zesentwintig, muziek and berries.
Posted on | May 26, 2013 | 1 Comment
Tags.
365 365 days + 1 project 365dagen 365days 2011 2012 Art beach bird birds Birthday Blue carving christmas Drawing Emoties food Halloween Hypersensitief icecream Keekstar Keekstar By Design kerst Kunst Lomo love Made it up mei Memories movie Music Not really. Offside project owl Paris Rando Really. sea Stamp Stamps stempel Stempels Summer vogel weird
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.
Add me on Bloglovin.
Archives.
- June 2013
- May 2013
- April 2013
- March 2013
- February 2013
- January 2013
- December 2012
- November 2012
- October 2012
- September 2012
- August 2012
- July 2012
- June 2012
- May 2012
- April 2012
- March 2012
- February 2012
- January 2012
- December 2011
- October 2011
- September 2011
- August 2011
- July 2011
- June 2011
- May 2011
- February 2011
- January 2011
- December 2009
- October 2009
- September 2009
- August 2009
- July 2009
- June 2009
- May 2009
- April 2009
- January 2006
- November 2005
- October 2005
- May 2005
- April 2005
- March 2004
- November 2002
Blogroll
Spotify de moi.
Elle King – My Neck, My Back - Live 9 hours ago
Admin.
Speak your mind.
About.
My instagrams.
More me.
